Konteksti në të cilin prodhuesit kanë vepruar  ka ndryshuar jashtëzakonisht shumë duke i lënë ata të pajisur keq dhe të papërgatitur për të konkurruar si individualisht ashtu edhe kolektivisht.
Nëse tregu ka ndryshuar papritmas – po ashtu kanë ndryshuar edhe burimet e sektorit. Telashet jo vetëm që kanë prishur sistemet sociale por gjithashtu kanë shkatërruar pasuritë e patundshme. Sipërfaqet me pemishte komerciale mollësh, për shembull, kanë rënë nga më tepër se 12,589 ha në vitin 1984 në më pak se 435 ha në vitin 2001 – dhe ato që kanë mbetur kryesisht përfshijnë drunj të vjetëruar të varieteteve të vjetra. Një gjendje e ngjashme raportohet për  dredhëzat – kultura që njëherë e një kohë ishte e rëndësishme dhe mbulonte 130 ha ra praktikisht në zero në vitin 2001. Pjesa më e madhe e tokës  dhe infrastrukturës “me pronësi shoqërore” (duke përfshirë edhe kapacitetet e mëdha përpunuese) kanë mbetur të braktisura në pritje të proceseve ligjore për hedhjen e tyre në treg.Me shtimin e pakënaqësisë së popullatës për shkak të ritmit të ngadaltë të zgjidhjes së statusit të Kosovës, rritja e shpejtë e të ardhurave dhe punësimit shihet nga të gjithë si e domosdoshme për stabilitetin e vendit. Ri-ngritja e hortikulturës konsiderohet gjerësisht si ofruese e mundësive më të mira të arritjes së një objektivit të tillë.